همه بودند ....یه مهمونی ساده نبود .... یه جشن باشکوه و بزرگ بود توی باغی که همیشه زیر درختاش می نشستم و دفتر خاطراتم را می نوشتم و از میوه های رنگارنگش می خوردم . ....آره این جشن باشکو عروسی او بود و معشوقه اش لباس سفید بلند توری را به تن کرده و از دور زیبا می نمود بسیار بسیار زیبا . دیگر دلم برای ندیدنش تاب نمی آورد ..... نمی دانم آن دل شکیب و بردبار چرا در آن لحظه غالب تهی کرده بود . به ناچار به دامن غرور پیچیدم ....بغزم را فروبلعیدم و به سویش با فخر گام بر میداشتم . می خواستم بگویم که بداند او که حتی مراسم عروسیش را در باغ من می گیرد ، او که از هر دری بگریزد باز هم محتاج من است ، او که هنوز چون کودکان شکوه هایش را در گوش من زمزمه می کند چرا اینقدر ناجوانمردانه قلبم را پاره پاره می کند ......

او در آن شب انگار همه این حرفها را می دانست و به همین دلیل هم او هم تازه عروسش از من می گریختند و من چه زیبا و با وقار مورد احترام همه بودم . آنها تلاش بر ترک مهمانی داشتند ! او کرواتش را باز کرده بود ...من از دور می دیدم کتش رابه گوشه ای پرتاب کرده بود و خودش نگران تر از همیشه بدون فکر به چیزی جز ندیدن من از همه جا گریزان بود او از شرمساری مواجهه با من می گریخت .....

به ناگاه عروسش از جلوی چشمانم عبور کرد . شاَید می آد که من او را ببینم ، شاید می خواست بگوید صاحب قلبی که روزی تمام وجود برایش می تپید اوست . ایستادم و به عبورش خیره شدم . او دیگر زیبا نبود . شاید بتوان گفت او اصلا زیبا نبود ولی از فاصله دور بسیار زیبا بود ! ماسکی را که به صورت زشت و پلیدش کشیده بود و تا زیر گردنش آمده بود دیدم و انگار چشمانم در آن رویا قادر به دیدن تمام زشتی های زیر ماسک او بود . فکری خیالم را آشفت . آیا معشوقه من از این ماسک گریخته ؟!!!!!!!!!!

و چه بسیار قابل سرزنشم که هنوز هم نمی توانم رنجش را ببینم با این همه ........................

او در گوشم خواند که بسیار خسته است و من گفتم برو ، دیگه بسه ، برو ................!